bir sabah açtım gözlerimi sensizliÄŸe…
artık sen yoktun…
karanlık
soÄŸuk
sessizlik
ve
sensizlik vardı…
bir sabah açtım gözlerimi sensizliÄŸe…
o gülümseyen gözlerin yoktu…
sen yoktun artık…
özlüyor muydum seni acaba???
gülümseyebiliyor muydum???
yatağımdan kalkarken;
yaşamak için bi sebep mi arıyordum??
bir sabah açtım gözlerimi sensizliÄŸe…
bir rüya sanıp,
tekrar kapadım gözlerimi…
bardaktan boşanırcasına;
yaÄŸmur gibi yaÅŸlar akıtarak…
bir rüya sanıp;
tekrar kapadım gözlerimi…
dilimden bunun gerçek olmamasını
istediÄŸim sözler dökülerek…
bir sabah açtım gözlerimi sensizliÄŸe…
artık o gülümseyen gözlerin yoktu…
sen yoktun…
özlüyor muydum seni???
bilmiyordum…
‘dön’ diyor muydu??
kalbim haykırarak…
bilmiyordum…
bir sabahtı..
bu sabah…
bu sabah açtım gözlerimi sensizliÄŸe…
gülümseyen gözlerin yoktu..
sen yoktun artık…
‘dön’ diyordu kalbim haykırarak…
dööönn…

Fatma Zehra Aktürk