Her gülüşün bana can veriyor
Her bakışın beni hayat’ta tutuyor
Canım yanar için kan ağlar
Ne olursun sevgilim bırakma ellerimi…
Hep yanımda ol hep bana gül
Hiç konuşma öylece dur
Sadece küçüçük bi tebessümün
Yeterde artar bana;ama sakın bırakma ellerimi…
Rağzıyım seninle çile çekmeye
Rağzıyım seninle acı çekmeye
Sen yanımda ol ellerimi tut yeter
Rağzıyım o zaman seninle can vermeye…
Yeterki Bırakma Ellerimi Bitanem
Emrah Köçekçioğlu

git…
ama son bir öpücük istiyorum!
ilk öptüğün yerden son bir öpücük…
alnımdan öpmüştün hatırlıyor musun?
benimsin demiştin!
daha dün gibi aklımda…
ve saçlarımı okşardın,
bir çocukmuşum gibi.
ellerimi tutardın gözlerime bakarken,
hiç olmadık yerde,hiç olmadık anda
’seni seviyorum’ derdin…
çok sık demediğin için şaşırırdım,
ne diyeceğimi karıştırıp,
kesik kesik ’ben de’ derdim;
’ben de seni seviyorum’…
kızmam gereken o kadar şey yapardın,
ama bir türlü kızamazdım.
küçük bir gülüşün unutt…

bana uzattığın o mis kokan ellerine
bir uçurumun dibindeymiş gibi sarıldım.
bakışlarını armağan ettiğin gözlerine
karanlığın içinde bir damla ışığı görmüş gibi baktım.
hiç ümidi kalmamış bir aşk hastasıyken
kalbinin atışlarını duydum en derinden…
yaşama umudumu geri getirdin ruhuma,
akan damla…

kalbim özlemedi senin kadar kimseyi
simsiyah gecelerde yalnızlığı isterken
hiç bu kadar istemedi yanında bir kalp daha
yatağımda istemezken kimseyi
arar oldu ellerim ellerini,
nefesim nefesini
gözlerimse gözlerini…
gündüzle…

bu kalp sana tutsak,
bu gönül sana…
bırakıp gitme yaşayamam,
aç susuz,
nefessiz cansız kalırım…
sensizlik haramdır gülüm bana,
bensizlikte…

bir sabah açtım gözlerimi sensizliğe…
artık sen yoktun…
karanlık
soğuk
sessizlik
ve
sensizlik vardı…
bir sabah açtım gözlerimi sensizliğe…
o gülümseyen gözlerin yoktu…
sen yoktun artık…
özlüyor muydum seni acaba???
gülümseyebiliyor muydum???
yatağımdan kalkarken;
yaşamak için bi sebep mi arıyordum??
bir sabah açtım gözlerimi sensizliğe…
bir rüya sanıp,
tekrar kapadım gözlerimi…
bardaktan boşanırcasına;
yağmur gibi yaşlar akıtarak…
bir rüya sanıp;
tekrar kapadım gözlerimi…
dilimden bunun gerçek olmamasını
istediğim sözler dökülerek…
bir sabah açtım gözlerimi sensizliğe…
artık o gülümseyen gözlerin [...]

SEN ASLINDA ÇOK ESKİ BİR ŞEYE AŞIKSIN
künyeme kazıdım ölü doğmuş sevinçlerimi
ölürsem beni seninle ararlar şimdi
bak, incelirken zehirleniyorsun yavaş yavaş
beni yanaşma ruhum boğuyor geceleri
ölürsem beni seninle ararlar şimdi
yüreğim paslı bir sarnıç
gözyaşlarının demi hala avuçlarımda
sesleniyorsun sevdaların kilitlendiği manastırlardan
yaşamak güçlü olmak değildir her zaman
künyeme kazıdım ölü doğmuş sevinçlerini
ölürsem beni seninle ararlar şimdi
Cezmi Ersöz